مقایسه زاویه حمل آرنج ورزشکاران حرفه ای والیبال، هندبال و بسکتبال و ارتباط آن با فاکتورهای آنتروپومتریک
پذیرفته شده برای پوستر XML
شناسه دیجیتال (DOI): 10.22089/10thconf.2017.109
نویسندگان
1وابسته به وزارت علوم و تحقیقات و فناوری
2هیئت علمی و استاد دانشگاه گیلان
3عضو هیئت علمی و مدیر گروه گرایش آسیب شناسی و حرکات اصلاحی ورزشی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان
چکیده
مقدمه: مفصل آرنج با یک ساختار پیچیده عضلانی - اسکلتی و مفصلی عملکرد مهمی به عنوان رابط مکانیکی در اندام فوقانی بین دست، مچ و مفصل شانه دارد. زاویه بین ساعد و بازو در صفحه فرونتال زاویه حمل نامیده می شود که هنگام تحمل بار نقش مهمی ایفا می کند. زاویه حمل با سن افزایش می یابد و در دختران بیشتر از پسران است. اما اطلاعات مخالفی نیز در زمینه ارتباط زاویه حمل با قد، طول استخوان بازو، طول استخوان اولنا و شلی بیش از حد مفصل وجود دارد. برای مثال تاماکی و همکاران (2009) گزارش کردند که افزایش در Arm Span، خطر شیوع انحرافات مهره ای را افزایش می دهد، بنابر این این سوال طرح می شود که آیا چنین ارتباطی بین زاویه حمل که ناهنجاری شناخته شده ای در اندام طرفی است – با ابعاد آنتروپومتری وجود دارد یا نه؟ از این رو هدف تحقیق حاضر مقایسه زاویه حمل آرنج ورزشکاران حرفه ای و ارتباط آن با فاکتورهای آنتروپومتریک اندام طرفی ورزشکاران است.
روش شناسی: تحقیق حاضر از نوع همبستگی – مقایسه ای است. جامعه آماری این پژوهش شامل ورزشکاران والیبالیست، هندبالیست، بسکتبالیست و افراد غیر ورزشکار استان گیلان بود. در این پژوهش شاخص های آنتروپومتریکی طول بازو، طول ساعد، طول کف دست، عرض شانه و فاصله دو دست باز بر اساس روش های استاندارد اندازه گیری شد. همچنین زاویه حمل در حالتی که دست در حالت اکستنشن و سوپینیشن کامل قرار داشت با گونیامتر یونیورسال اندازه گیری شد. تحلیل آماری با استفاده از spss 22 انجام شد(0/05≤P).
یافته ها: بر اساس نتایج پژوهش زاویه حمل والیبالیست ها بیشتر از افراد غیر ورزشکار بود، ولی بین دیگر گروهها (هندبال و بسکتبال) با افراد غیر ورزشکار تفاوت معنی داری مشاهده نشد. نتایج آزمون همبستگی ارتباط معنی داری را بین زاویه حمل با متغیر های آنتروپومتریک نشان نداد.
بحث و نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر، شناسایی ورزشکارانی که از اندام طرفی استفاده می کنند (حرکات دریافتی مثل ساعد در والیبال و ضربه زدن های بالای سر مثل اسپک در الیبال) و بر اساس نتایج تحقیق حاضر بیشتر در معرض تغییرات زاویۀ حمل قرار دارند، نیازمند مراقبت های پزشکی ورزشی ویژه و احتمالاً اجرای برنامه های تمرینی خاص اندام طرفی هستند تا خطر آسیب ها و بروز تغییرات نامطلوب در ساختار و راستای آرنج آنان کاهش یابد.
کلیدواژه ها
موضوعات
 
Title
Comparing the carrying angle of the elbow of professional athletes in volleyball, handball and basketball and its relationship with anthropometric factors
Authors
Mehdi Rasoli Saray, Hasan Daneshmandi, Hassan Daneshmandi
Abstract
Introduction: Elbow joint with a complex muscle - skeletal and joint structure, has an important function as the mechanical interface in the upper limb, between the hand, wrist and shoulder joint. The angle between the forearm and upper arm in the frontal plate is called the carrying angle, which plays an important role in bearing the load. Carrying angle increases with age (1 and 2) and its increase is more in girls than boys. But there is contrary information on the relationship of carrying angle with height, length of the humerus bone, length of ulna bone and excessive laxity of the joint. For example, Tamaki et al. (2009) suggested that the increase in arm span increases the risk of spinal deformities. So this question appears that is there such a relationship between carrying angle, which is a known abnormality in side limbs, and anthropometric dimensions? Hence the purpose of this study is to compare the carrying angle of the elbow of professional athletes and its relationship with anthropometric factors of athletes’ side limbs.
Methodology: Present research is a correlational–comparative study. Statistical population of the study included volleyball players, handball players, basketball players and non-athletes of Guilan. In this study, the anthropometric indices of arm’s length, forearm’s length, hand length, shoulder width and arm span was measured according to standard methods. The carrying angle in a state of hand being in full extension and supination was also measured with universal goniometer. Statistical analysis was performed using spss22 (P≤0.05).
Results: According to the results of the study, the carrying angle of volleyball players was greater than non-athletes (P≤ 0.05), but there was no significant difference between the other groups (volleyball and basketball) and non-athletes (P> 0.05). The Discussion: According to the results of this study, identifying the athletes who use side limbs (receiving movements such as forearm receive in volleyball and hitting the ball on top of the head like a spike in volleyball) and based on the results of this study are more susceptible to changes in the carrying angle, require special sports medical care and probably specific training programs for side limbs to reduce the injuries and the incidence of undesirable changes in the structure and the direction of their elbows.
Keywords
Young athletes, carrying angle, Anthropometry, elbow joint