تاثیر یک جلسه حاد تمرینات ویبریشن تمام بدن بر زمان رسیدن به پایداری در حین پرش-فرود
پذیرفته شده برای پوستر XML
شناسه دیجیتال (DOI): 10.22089/10thconf.2017.172
نویسندگان
1دانشجو
2استادیار/دانشگاه خوارزمی
3دانشگاه خوارزمی- دانشکده تربیت بدنی
چکیده
مقدمه: پایداری پویا توانایی فرد در حفظ تعادل از وضعیت پویا به وضعیت ایستا تعریف و اندازه‌گیری می‌شود و نیاز به هماهنگی پیچیده دستگاه پردازش مرکزی با دستگاه بصری، دهلیزی و راه‌های حسی-حرکتی دارد (1). ﻓﺮود ﻣﻮﻓﻖ ﭘﺲ از ﭘﺮش ﺑﻪ ﻗﺪرت، ﭘﺎﯾﺪاری و ﺗﻌﺎدل ﺟﻬﺖ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ اﺳﺎﺳﯽ در ﺑﺮاﺑﺮ آﺳﯿﺐ ﻣﻔﺼﻞ نیاز داشته و ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ رﺳﯿﺪن ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺪاری ﯾﮑﯽ از ﻋﻮاﻣﻞ ﻣﻬﻢ در ﺟﻠﻮﮔﯿﺮی از آﺳﯿﺐ ﻣﻌﺮﻓﯽ شده است (2). زمان رسیدن به پایداری ﺷﺎﺧﺼﯽ ﺑﺮای ﻣﯿﺰان ﭘﺎﯾﺪاری ورزﺷﮑﺎر اﺳﺖ که مدت زمان لازم ﺟﻬﺖ ﺑﻪ ﺣﺪاﻗﻞ رﺳﯿﺪن ﺑﺮآﯾﻨﺪ ﻧﯿﺮوﻫﺎی ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ زﻣﯿﻦ در ﺣﺮﮐﺖ ﭘﺮش- ﻓﺮود ﺗﺎ رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ اﯾﺴﺘﺎ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽﺷﻮد (2). تمرینات ویبریشن تمام بدن به عنوان یک نوع روش تمرینی-درمانی است که توسط ایجاد تحریکات مکانیکی نوسانی به تمام بدن و تحریک عضلات از طریق رفلکس های دوکی عمل می کند (3). مطالعات گذشته بهبودی در عملکرد عضلات، حسی عمقی، تعادل و کاهش درد پس از اعمال ویبریشن در طیف وسیعی از افراد جامعه را نشان داده اند (3). با مرور مطالعات مشاهده می شود تاثیر آنی تمرینات ویبریشن هنوز به خوبی مشخص نشده است و این سوال مطرح است که آیا تمرینات حاد ویبریشن تمام بدن می تواند بر زمان رسیدن به پایداری در حین پرش-فرود اثر بگذارد. بنابراین هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر حاد تمرینات ویبریشن تمام بدن بر زمان رسیدن به پایداری در حین پرش-فرود بود.
روش‌شناسی: تعداد 20 پسر ورزشکار به صورت اختیاری در این مطالعه شرکت کردند. قبل و بعد از یک وهله 4 دقیقه ای تمرین ویبریشن تمام بدن با شدت فرکانس 30 هرتز و دامنه 10 میلی متر، آزمودنی ها به صورت پابرهنه حرکت پرش-فرود روی صفحه نیرو انجام دادند و داده های نیروهای عکس العمل زمین با فرکانس 500 هرتز جمع آوری شد. با استفاده از داده های نیروهای عکس العمل زمین، زمان رسیدن به پایداری در سه جهت قدامی-خلفی، داخلی-جانبی و عمودی محاسبه شد.
یافته ها: نتیجه آزمون آماری تی وابسته نشان داد یک جلسه تمرین حاد ویبریشن تمام بدن باعث کاهش معنی دار در زمان رسیدن به پایداری در هر سه جهت قدامی-خلفی، داخلی-جانبی و عمودی شد (0/05 ≥ P).
بحث و نتیجه‌گیری: احتمالا تمرین حاد ویبریشن تمام بدن می تواند با تاثیر گذاری بر عملکرد دوکهای عضلانی و گیرنده های حسی عمقی مفاصل باعث کاهش زمان رسیدن به پایداری پس از پرش-فرود شود و به این واسطه می تواند در جلوگیری از بروز آسیب در ورزشکاران در حین حرکات پرش فرود موثر باشد.
کلیدواژه ها
موضوعات
 
Title
Acute Effects of Whole Body Vibration Training on lower limb stiffness during hopping
Authors
Mokhtar Bakoei katrimi, Ali Abbasi, Mehdi Khaleghi tazjie
Abstract
Introduction: Dynamic stability is defined and calculated as person’s ability to maintain balance from dynamic situation to static ones and it is need complicated coordination in central nervous system with visual and vestibular system, and somatosensory paths. Successful landing after jump needs strength, stability, and balance to basic protect against joints injuries, and the ability to reach rapid stability is one of the important factor for injury prevention. Time to stabilization (TTS) is an index for athletic stability and is defined as required time to minimize ground reaction forces resultant during jump-landing to reach static state. Whole body vibration training (WBVT) is an exercise-therapeutic modality which acts by transition of oscillating mechanical stimulation to whole body and stimulation of muscles through the muscle spindle reflexes. Previous studies have reported improvement in muscles function, position sense, balance and reduction in pain after WBVT in a wide range of people. However, the acute effects of WBVT still is not well defined and the question arise if acute WBVT can effect on TTS during jump-landing. The purpose of this research was to examine acute effects of WBVT on TTS during jump-landing.
Methodology: Twenty athletic male voluntarily participated in this research. Before and after a session of acute WBVT with 30 Hz frequency and 10 mm amplitude, participants did jump-landing on force plate barefoot, and Ground Reaction Forces (GRF) were be recorded with 500 Hz frequency. TTS in anterior-posterior, medial-lateral and vertical direction are calculated using GRF data.
Results: The results of paired sample t test showed there are significant decrease in TTS at anterior-posterior, medial-lateral and vertical direction after one session of acute WBVT (P ≤ 0.05).
Discussion: Possibly, acute WBVT can decrease TTS by effects on muscle spindle and joint position sense receptors and therefore, it can avoid athletic injuries during jump-landing activities.
Keywords
Whole Body Vibration Training, time to stabilization, jump-landing