تأثیر 12 هفته تمرین سرعتی تناوبی و همزمان (هوازی-قدرتی) بر سطوح برخی بیومارکرهای التهابی و مقاومت به انسولین زنان یائسه مبتلا به دیابت ملیتوس
پذیرفته شده برای پوستر XML
شناسه دیجیتال (DOI): 10.22089/10thconf.2017.347
نویسندگان
1کارشناسی ارشد . فیزیولوژی ورزش
2دانشجو دکتری- فیزیولوژی ورزش دانشگاه شهرکرد
3دانشگاه شهرکرد-دانشکده ادبیات-گروه تربیت بدنی- عضو هیات علمی
چکیده
مقدمه: این پژوهش با هدف بررسی تاثیر 12 هفته تمرین سرعتی تناوبی و همزمان (هوازی-قدرتی) بر سطوح پروتئین واکنشکر- C با حساسیت بالا (hs-CRP)، فاکتور نکروز دهنده تومور-آلفا (TNF-α)، اینترلوکین-6 (IL-6) و مقاومت به انسولین زنان مبتلا به دیابت ملیتوس صورت گرفت.
روش‌شناسی: 53نفر از زنان مبتلا به دیابت نوع 2 (سن 45 تا60 سال، گلوکزناشتای بالاتر از 126 میلی‌گرم بر دسی‌لیتر) به‌طور داوطلبانه در تحقیق حاضر شدند و بر اساس مقادیر هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c) در سه گروه تمرین همزمان قدرتی-استقامتی (17نفر) و تمرین سرعتی (18نفر) و کنترل (18 نفر) قرار گرفتند. گروه همزمان قدرتی-استقامتی به مدت 12 هفته، سه جلسه در هفته تمرین استقامتی با 60 درصد حداکثر ضربان قلب (MHR) و دو جلسه در هفته تمرین مقاومتی با 70 درصد یک تکرار بیشینه (1-RM) انجام دادند. گروه تمرین سرعتی به مدت 12 هفته، سه جلسه در هفته 4 تا10 تکرار آزمون وینگیت 30 ثانیه‌ای بر روی ارگومتر را با حداکثر تلاش انجام دادند.
یافته‌ها: نتایج تحقیق نشان داد که تغییرات hs-CRP به دنبال انجام تمرین سرعتی (p<0/001) معنی‌دار بود، اما بدنبال تمرین همزمان (p=0/062) غیرمعنی‌دار بود. میزان تغییرات IL-6 بدنبال تمرین سرعتی (0/09=p) و همزمان (07/0=p) معنی‌دار نبود. باتوجه به داده‌های تحقیق، تغییرات غلظت TNF-α در گروه سرعتی شدید (p=0/11) و تمرین همزمان (p=0/23) غیرمعنی‌دار بود. میزان گلوکز ناشتا در گروه تمرین تمرین سرعتی کاهش معنی‌داری داشت (0/000=p). میزان گلوکز ناشتا در گروه تمرین همزمان قدرتی-استقامتی کاهش معنی‌داری نداشت (p=0/062). نتایج مقایسه بین گروهی تفاوت معنی‌داری را نشان نداد (p=0/171). میزان انسولین ناشتا (p<0/001)، مقاومت به انسولین (0/000=p) در گروه تمرین سرعتی پس از مداخله تمرینی کاهش معنی‌داری داشت. میزان انسولین ناشتا (p=0/001)، مقاومت به انسولین (0/000=p) در گروه تمرین همزمان قدرتی-استقامتی پس از مداخله تمرینی کاهش معنی‌داری داشت. نتایج مقایسه بین گروهی تفاوت معنی‌داری را در متغیر‌های انسولین ناشتا (p=0/036) و مقاومت به انسولین (p=0/008) نشان داد.
بحث و نتیجه گیری: تمرین سرعتی نسبت به تمرینات همزمان قدرتی-استقامتی می‌توانند شرایط ضدالتهابی بهتری برای زنان یائسه مبتلا دیابت نوع 2داشته باشد.
کلیدواژه ها
موضوعات
 
Title
The effects of 12 weeks of sprint interval and at the same time (aerobic-strength) training on the levels of inflammatory biomarkers and insulin resistance in diabetes mellitus (T2DM) postmenopausal women
Authors
Mahmud Asadi Gandomani, Mahdi Ghafari, Ebrahim Bani Talebi
Abstract
Introduction: The purpose of this study is to compare of the effect of 12 weeks of sprint training and concurrent aerobic and strength training on high sensitive C-reactive protein (hs-CRP), interleukin-6 (IL-6), tumor necrosis factor alpha (TNF-α) and insulin resistance in women with diabetes mellitus (T2DM).
Methodology: 53 overweight female type 2 diabetic patients (age; 45-60 years old and fasting blood glucose ≥ 126 mg/dl (7.0 mmol/l)) were assessed for eligibility. Participants were assigned to intense interval training group (N=17), concurrent resistance- endurance training group (N=18) and control group (N=18). The combined strength-endurance group did 12 weeks, three sessions per week endurance training with 60 % of maximal heart rate and two session resistance training with 70 % 1-RM. Intense interval training group did three session/week of 4-10 repetition of all out 30s Wingate on ergometer were included 10 weeks of concurrent resistance- endurance training and intense interval training.
Results: The results showed that following sprint training, there were significant changes in hs-CRP (p<0.001), but it was not significant following concurrent training (p=0.062). According to the results, TNF-α change was not significant in intense sprint (p=0.11) and concurrent training (p=0.23). Differences were not significant for the fasting blood glucose in the intense interval training groups (p=0.000). Serum insulin levels showed significant increases in the SIT (p<0.000) and concurrent training (p=0.000) significantly. The data showed significant differences in insulin resistance index (HOMA-IR) in intense interval training (p=0.000) and concurrent resistance- endurance training (p=0.008). ANCOVA test showed no significant difference in fasting blood glucose concentrations (P=0.171).
Discussion: Intense sprint training compare to concurrent strength-endurance training can have better inflammatory status for patients with type 2 diabetes.
Keywords
Type 2 diabetes, concurrent strength –endurance training, intense sprint training adipocytokine