تأثیر دو شیوه تمرین تناوبی شدید و استقامتی تداومی بر ژن های PGC1α وVEGF بافت قلبی موش های نر ویستار
پذیرفته شده برای پوستر XML
شناسه دیجیتال (DOI): 10.22089/10thconf.2017.624
نویسندگان
1دانشجو ارشد تربیت بدنی فیزیولوژی پیام نور
2استادیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران
3محمدرضا اسد، دانشیار فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه پیام نور، ایران
چکیده
مقدمه: تأثیر فعالیت ورزشی بر آنژیوژنز عضله قلبی، موضوعی مهم و قابل توجهی است که کمتر به آن پرداخته شده است و نتایج موجود بسیار متناقض می باشد. در این زمینه یافتن بهترین شیوه تمرینی برای دستیابی به آنژیوژنز موضوع جالب و مهمی می باشد. بنابراین هدف ما بررسی تأثیر دو شیوه ی تمرینی تناوبی شدید (HIIT) و استقامتی تداومی با شدت متوسط (MICT) بر بیان ژنی PGC1α وVEGF در بافت قلبی موش های نر ویستار می باشد.
روش شناسی: در این مطالعه تجربی 24 سر رت نر نژاد ویستار تهیه و به صورت تصادفی به چهار گروه کنترل پایه (n=6)، گروه کنترل 8 هفته بدون تمرین (n=6 )، گروه تمرین HIIT (n=6)، گروه تمرین MICT (n=6 )، تقسیم شدند. پروتکل‌های تمرینی پس از دو هفته آشنا سازی به مدت 8 هفته و هر هفته 5 جلسه اجرا شد. پروتکل تمرین MICT با شدت 15 تا 30 متر در دقیقه و به مدت 15 تا 60 دقیقه و پروتکل تمرین HIIT با شدت 28 تا 55 متر در دقیقه مطابق اصل اضافه بار اجرا شد. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین رت ها بافت برداری شدند و میزان بیان متغیرها به روش RT-PCR سنجیده شدند. داده‌ها با استفاده از روش آماری آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی داری 0/05 آنالیز شد.
یافته ها: نتایج نشان داد که اجرای تمرین HIIT و تمرین MICT به مدت 8 هفته هر دو موجب افزایش معنی دار بیان ژن PGC1α در عضله قلبی موش های نر ویستار شد، اما هر دو نوع تمرین MICT و HIIT تاثیر معنی داری بر بیان VEGF نداشتند.
بحث و نتیجه‌گیری: به نظر می‌‌رسد هر دو مدل تمرینی استقامتی تداومی (MICT) و تناوبی شدید (HIIT) اثرات مشابهی را بر افزایش بیان ژن PGC1α داشته ‌باشند. هرچند که افزایش بیان VEGF از طریق PGC1α در عضله قلب دستخوش تغییرات زیادی قرار نگرفت. این احتمال وجود دارد که ماهیت اکسایشی بودن تارهای عضله قلبی دلیل این موضوع باشد.
کلیدواژه ها
موضوعات
 
Title
The effect of high intensity interval training and continuous training on PGC-1 α and VEGF gene expression in heart muscle of male Wistar rats
Authors
Narges Yazdanian, Mostafa Rahimi, Mohammd Reza Asad
Abstract
Introduction: The effects of exercise on heart muscle angiogenesis is a significant and notable issue that less it has been studied and the results are very inconsistent. In this context, it is important to find an optimal exercise by which leads to the best angiogenesis. Therefore, we are going to evaluate the effects of high intensity interval training (HIIT) and moderate-intensity continuous training (MICT) on the gene expression of PGC1α and VEGF in the cardiac muscle tissue of male rats.
methodology: Twenty-four male Wistar rats randomly assigned to for groups including: HIIT (n=6), MICT (n=6), basic control (CO) (n=6) and control (CO8w) (n=6). After 2 weeks of familiarization on the treadmill, the rats in experimental groups run 5 times a week for 8 weeks. The speed of MICT protocol was 15 to 30 meters per minute, and it's duration was about 15 to 60 minutes. The speed of HIIT protocol was 28 to 55 meters per minute and took 8 weeks. Rats were sacrificed 48 hours after last training session, and the amount of gene expression was measured by real-time PCR technique. Data were analysis by ANOVA and Tukey post Hoc test with a P-value of less than 0.05.
Results: The results illustrated that 8 weeks of both MICT and HIIT training would lead to significantly increases in PGC1α gene expression in cardiac muscle (p=0.001). However, both of these training methods would not result in significantly increase in VEGF gene expression in cardiac muscle of rats (p=0.186).
Conclusion: It seems that both of HIIT and MICT training methods lead to the same effects on of PGC1α mRNA increases, but not in VEGF mRNA. Therefore, this could be as a result of the nature of cardiac muscle fiber as a high oxidation fiber.
Keywords
HIIT, Endurance training, Angiogenesis, PGC1α, VEGF