آشکار سازی مکانیزم‌های جبرانی ناکارامد در افراد دارای بی ثباتی عملکردی مچ پا با استفاده از اغتشاش اینورژنی حین راه رفتن
پذیرفته شده برای پوستر XML
شناسه دیجیتال (DOI): 10.22089/10thconf.2017.715
نویسندگان
1دانشجو
2استاد بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
3هیات علمی دانشگاه
4تهران
چکیده
مقدمه: پاسخ‌های عصبی-عضلانی با تاخیر از مهمترین نقایص حسی-حرکتی در افراد دارای بی‌ثباتی عملکردی محسوب می‌شود که بیانگر بهره‌گیری از استراتژی‌های جبرانی است. با توجه به اینکه اکثر حرکات بدن در زنجیره کینتیکی بسته صورت می‌گیرد، وجود نقایص حسی-حرکتی دیستال بر عملکرد نواحی پروگزیمال اثرگذار است و موجب بکارگیری استراتژی‌های جبرانی در نواحی پروگزیمال می‌شود، هدف از انجام این تحقیق بررسی استراتژی‌های جبرانی ناکارامد در افراد دارای بی‌ثباتی عملکردی مچ پا با استفاده از اغتشاش بیرونی حین راه رفتن می‌باشد. روش‌شناسی: در این تحقیق نیمه تجربی هفت آزمودنی مرد سالم (با میانگین سنی70/1±40/23 سال؛ میانگین وزنی:14/6±25/72 کیلوگرم؛ میانگین قد: 41/6±32/176) و هفت آزمودنی دارای بی ثباتی عملکردی مچ پا (با میانگین سنی81/0±31/24 سال؛ میانگین وزنی:21/7±15/71 کیلوگرم؛ میانگین قد: 28/4±12/175) به عنوان آزمودنی شرکت کردند. فعالیت الکتریکی عضلات نازک-نی طویل، ساقی قدامی، سرینی میانی، و ارکتور اسپاین با استفاده از دستگاه ای ام جی مدل مایون در حین راه رفتن افراد روی دستگاه اغتشاش اینورژنی محقق ساخته اندازه‌گیری شد. زمان پاسخ به اغتشاش در سیگنال فعالیت الکتریکی هر یک از عضلات با استفاده از نرم-افزار متلب استخراج و با استفاده از آزمون آماری تی مستقل در سطح معناداری p<0.05 تحلیل آماری شد. نتایج: گروه بی‌ثباتی در مقایسه با گروه سالم زمان پاسخ به اغتشاش طولانی معناداری در عضلات نازک‌نی و ارکتور‌اسپاین نشان دادند(p<0.05)، در حالی‌که زمان پاسخ به اغتشاش در عضله سرینی میانی در افراد دارای بی‌ثباتی به صورت معناداری کمتر از گروه سالم بود(p<0.05). با وجود اینکه در عضله ساقی قدامی زمان پاسخ به اغتشاش آن در گروه دارای بی‌ثباتی عملکردی طولانی‌تر از گزوه سالم بود، اختلاف معناداری بین زمان پاسخ به اغتشاش در دو گروه مذکور مشاهده نشد(p>0.05). بحث: نتایج تحقیق نشان داد که افراد دارای بی‌ثباتی زمان پاسخ به اغتشاش متفاوتی نسبت به افراد سالم دارند به‌کارگیری زودتر عضله سرینی میانی در افراد دارای بی ثباتی نشان از به‌کارگیری استراتژی هیپ می‌باشد. از آنجا که افراد دارای بی ثباتی عملکردی نقص در عضلات اطراف مچ پا دارند بنابراین استراتژی مچ پا به منظور حفظ پاسچر نمی‌تواند پاسخ گوی اغتشاش باشد به همین علت در افراد دارای بی‌ثباتی استراتژی غالب استراتژی هیپ می‌باشد. دگرگونی در زمان پاسخ به اغتشاش به دلیل تغییر در کنترل عصبی-عضلانی مرکزی گزارش شده است، بنابراین ضرورت توجه درمانگران به شناسایی استراتژی‌های ناکارامد توصیه می‌شود.
کلیدواژه ها
موضوعات
 
Title
Detection of inefficiency compensatory mechanism in individuals with functional ankle instability using inversion perturbation during gait
Authors
Mohammad Yousefi, Heydar Sadeghi, Saeed Ilbeigi, Abbas Rahimi, Mehdi Khaleghi Tazeji
Abstract
Introduction: Delayed neuromuscular responses is the most important lesions in individuals with functional ankle instability (FAI) indicating of using the compensatory mechanisms. Since the most movements occurred in closed- kinetic chain, the distal lesions effect on the proximal sections and cause to use the compensatory strategies. The aim of this research was to study the compensatory strategies during gait in individual with functional ankle instability by use of inversion perturbation.
Methodology: 7 healthy subjects (age 23.40±1.70 years; weight 72.25±6.14 Kg; height 176.32±6.41 cm) and 7 individuals with functional ankle instability (age 24.31±0.81 years; weight 71.15±7.21 Kg; height 175.12±4.28 cm) participated voluntarily in the semi-experimental research. Electrical activation of the peroneus longus, tibialis anterior, gluteus medius, and erector spine muscles during gait on the inversion perturbation system has been measured using the wireless EMG system (MYON Company; Switzerland). Response time to perturbation (RTP) in electrical signals of the muscles has been extracted with the custom program on MATLAB software and analyzed by use of the independent T-test (p<0.05).
Results: FAI group as compare with the healthy group indicated the significant longer RTP in the peroneus longus and erector spine muscles (p<0.05), whereas RTP in gluteus medius muscle was significantly lesser in FAI group (p<0.05). Although, RTP in tibialis anterior muscle was longer in FAI group as compare with the healthy group, there was not any significant difference between two groups.
Discussion: The results of this study showed that RTP in FAI group differ from the healthy group. Sooner recruitment of gluteus medius muscle in FAI group is indicator of using the hip-based strategy to control posture. Since the FAI individuals have lesions in muscle surrounding the ankle, so ankle-based strategy is not enough to response the perturbation, for this reason the dominant strategy for controlling the posture is hip – based strategy. Alterations in RTP reports owing to variation of the central neuromuscular control, so proposed to practitioner to focus on detecting the inefficiency compensatory mechanism.
Keywords
Inefficiency Compensatory mechanism, FAI, Inversion perturbation, Gait