اثرات سیستمیک اختلالات اسکلتی-عضلانی در بیماران انسدادی مزمن ریه و تاثیر یک برنامه توانبخشی ریوی با رویکرد تستهای ورزشی کلینیکال
پذیرفته شده برای ارائه شفاهی XML
نویسندگان
1عضو هیات علمی مرکز تحقیقات فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)، ایران.
2Dep. Pneumology & Rehabilitation, Parc Sanitari Sant Joan de Deu(PSSJD), Faculty of Medicine, Barcelona University, Spain.
چکیده
مقدمه: بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD) سومین علت مرگ و میر تا سال 2020 در جهان است. بیماران مبتلا به COPD اغلب از تنگی نفس و خستگی در عدم تحمل در ورزش شکایت می کنند ، که به طور قابل توجهی مانع کیفیت زندگی در آنها است. بیماران مبتلا به ناراحتی مزمن راههای هوایی دارای عواقب سیستمیک هستند که در عملکرد و حجم ماهیچه تغییر ایجاد می کند، که به عواملی مانند التهاب سیستمیک ، هایپوکسی، آتروفی فیبر های عضلانی نوع I و IIa ، کاهش دانسیته مویرگی و ظرفیت آنزیم های اکسیداتیو مربوط می شود. در یک مطالعه اشاره شده به اینکه ضعف عضلانی بویژه در عضلات بزرگ ران و پا با علل چندگانه و با فاکتوریال های مهم همراه است، که به احتمال زیاد باعث ایجاد عوامل برگشت پذیر عمده در این عضلات و با از دست دادن قدرت در عضلات جابجا کننده و عملکردی است که بیماران COPD برای بیشتر فعالیت های روزانه از آنها استفاده می کنند.
اثرات فوق ریوی: COPDیک بیماری چند جزئی است که با التهاب سیستمیک و ریوی همراه است. منشاء بعدی آن مشخص نیست و احتمالا چند عاملی است. این احتمال وجود دارد که یکی از عوامل اصلی پاتوبیولوژی در بسیاری (اگر نه همه) از اثرات فوق ریوی در بیماران COPD، از جمله آتروفی عضلات اسکلتی ، اختلال عملکردی و بیماری های قلبی و عروقی محسوب می شود. شواهد موجود نشان می دهد که التهاب سیستمیک در COPD را می توان با درمان استروئیدی (هم دهانی و استنشاقی) کاهش داد. اثرات بالقوه این مشاهدات نشان داده که نتایج درمان بالینی مربوطه به این بیماران (به عنوان مثال، روی مرگ و میر و وضعیت سلامت) باقی می ماند ، اما باز کردن یک راه جدید برای بهبود درمان و مراقبت از بیماران مبتلا به این عارضه ویرانگر است.
توانبخشی ریوی: توانبخشی ریوی به وضوح نشان داده شده است به منظور کاهش تنگی نفس و بستری، افزایش ظرفیت ورزشی و بهبود کیفیت زندگی این بیماران است و برای افرادی که با وجود درمان دارویی بهینه علائم آنها باقی مانده است شناخته شده می باشد. تمرینات ورزشی، حمایت تغذیه ای، آموزش و تغییر رفتار و تکنیک هایی برای بهبود خود مدیریتی و پشتیبانی فیزیولوژیکی در درمان اغلب در برنامه های توانبخشی ریوی گنجانده شده است. آن هست بر پایه یک ارزیابی از وضعیت سلامت یکپارچه بیمار، مورد خطاب قرار دادن او و اثرات سیستمیک رفتار و عوارض همراه با این بیماری است.
نتیجه گیری: ارتباط بالینی این اثرات سیستمیک به تازگی شناخته شده است؛ با این حال، بسیاری از سوالات مهم در مورد پاتوفیزیولوژی آن هنوز بی جواب مانده است. ما بررسی خواهیم کرد که چه در مورد آن شناخته شده و از آن مهمتر، چه چیزی برجسته نیست (اما باید باشد) و شناخته شده است به منظور تحریک تحقیقات در این زمینه، به این امید که درک بهتری از این زمینه ممکن است به گزینه های درمانی بهتری برای این بیماران مبتلا به COPD منجر شود.
کلیدواژه ها
موضوعات
 
Title
Systemic effects of muscle skeletal dysfunctions in Chronic obstructive pulmonary disease and the effect of a Pulmonary rehabilitation program. Exercise testing and Clinical Practice Approach
Authors
Esmaeil Alibakhshi, Luis Lores Obradors, Raffaelee Fiorillo
Abstract
Introduction: Chronic obstructive pulmonary disease (COPD) is third cause of chronic morbidity and mortality in the world until 2020. Patients with COPD often complain of dyspnea and fatigue in exercise intolerance, also significantly impede quality of life in them. Patients with respiratory chronic airway disease present systemic consequences that alter muscle function and mass, which are attributed to factors such as systemic inflammation, hypoxia, atrophy of type I and IIa muscle fibers, reduced fiber capillarization and oxidative enzyme capacity. In a study mentioned that muscle weakness special in muscle major femoral and leg is multi and importance factorial, disuse is likely to be the major reversible factor with loss of strength most pronounced in the muscles of locomotion and performance that COPD patients used of that for more daily activities.
Extra pulmonary effects: COPD is a multicomponent disease characterized by pulmonary and systemic inflammation. The origin of the latter is unclear and probably multifactorial. It is likely to be a major contributor to the pathobiology of many (if not all) of the extra pulmonary effects in COPD, including skeletal muscle atrophy and dysfunction and cardiovascular disease. Available evidence suggests that systemic inflammation in COPD can be reduced by steroid therapy (both oral and inhaled). The potential effects of this observation on clinically relevant outcomes in these patients (e.g., mortality, health status) remain to be demonstrated, but open a new avenue to improve the therapy and care of patients with this devastating disease.
Pulmonary rehabilitation: Pulmonary rehabilitation has clearly been demonstrated to reduce dyspnea and hospital length of stay, increase exercise capacity and improve quality of life in these patients, and is indicated for persons who remain symptomatic despite optimal pharmacological therapy. Exercise training, nutritional support, education and behavior change and techniques to improve self-management and physiological support are therapies frequently included in pulmonary rehabilitation programs. That is based on an assessment of the integrated health status of the individual patient, and addresses and treats systemic effects and comorbidities of the disease.
Conclusion: The clinical relevance of these systemic effects has been recently recognized; however, many important questions about its pathophysiology remain unanswered. We will review what is known about it and, more importantly, highlights what is not (but should be) known in order to stimulate research in this area, in the hope that a better understanding of this field may lead to better treatment options for patients with COPD.
Keywords
COPD patients, Systemic effects, muscle skeletal dysfunctions, Pulmonary rehabilitation